dnd, d&d dungeons and dragons
 
Snarry World
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d MENU dungeons and dragons
 
Strona Główna Desiderium Intimum Mistrz i Chłopiec Tłumaczenia Nasza Książka/Our Book Kategorie Newsów Szukaj
 
isa, dnd.rpg.info.pl

dnd, d&d
OUR BOOK
dungeons and dragons
 
The Light Enthralled by The Darkness:

BOOK 1 - THE BLACK MONGREL
BOOK 2 - THE CURSED ONE
BOOK 3 - THE POISONS MASTER


 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d
NASZA KSIĄŻKA
dungeons and dragons
 
The Light Enthralled by The Darkness PO POLSKU:

KSIĘGA 1 - CZARNY MONGREL
KSIĘGA 2 - PRZEKLĘTY
KSIĘGA 3 - MISTRZ TRUCIZN


 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d
Nasza twórczość/Our stuff
dungeons and dragons
 
DESIDERIUM INTIMUM
MISTRZ I CHŁOPIEC
NASZE TŁUMACZENIA

Desiderium Intimum In Other Languages
The Master and The Boy

Desiderium Intimum Soundtrack
Desiderium Intimum Arts
Inne Ficki
Contests
Awards
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d
Nasze Teledyski/Our Videos
dungeons and dragons
 
Desiderium Intimum Trailers
Videos by Ariel & Gobuss
Videos by Ariel Lindt
Videos by Gobuss
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d
Polecane/Recommended
dungeons and dragons
 
Snarry od A do Z
Fanfics
Arts
Videos
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d
Użytkowników Online
dungeons and dragons
 
Gości Online: 3
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 7,348
Najnowszy Użytkownik: olcia_olenka
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d
Our Desiderium Intimum Videos
dungeons and dragons
 






 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d
Nawigacja
dungeons and dragons
 
Strona Główna
Nasza Książka/Our Book
Kategorie Newsów
Artykuły
Buttony do Snarry World
Statystyki
Szukaj
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d
THE LIGHT ENTHRALLED BY THE DARKNESS
dungeons and dragons
 

THE LIGHT ENTHRALLED BY THE DARKNESS ON AMAZON
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d
Motyl (Butterfly)
dungeons and dragons
 
Przedstawiamy Wam tę cudowną miniaturkę, w której zakochałyśmy się miłością trwałą i niesłabnącą, od kiedy po raz pierwszy ją przeczytałyśmy. Stała się ona, bez wątpienia, naszą ulubioną i to grzech nie pokazać jej światu. Ilość zawartych w niej emocji jest porywająca, a pełne subtelności opisy zapierają dech w piersiach. Rozkosz dla zmysłów.



Tytuł oryginału: Butterfly (Motyl)
Autor: switchknife
Link do oryginału: Butterfly
Zgoda: brak kontaktu z autorem
Tłumaczenie: Gobuss & Ariel Lindt
Beta: Kaczalka & like_water
Rating: NC-17




Motyl (Butterfly)




Szeleszczący odgłos zsuwanego krawatu Harry'ego, poluzowanego palcami Snape'a, brzmi nieznośnie głośno w panującej wokół ciszy. Harry nie potrafi zdobyć się na odwagę, aby otworzyć oczy. Tak właśnie odbywa się to za każdym razem, dokładnie za każdym razem, kiedy udaje, że go tu nie ma, że nie jest podniecony, że to nie Snape mu to robi. Że to nie oddech Snape'a delikatnie porusza włoski na jego karku, że to nie gorące ciało Snape'a przyciska się do niego od tyłu i otacza go, otulając szorstką szatą, która szumi wokół niego, niczym skrzydła kruka. Pióra. Tak właśnie się to odbywa, ponieważ Harry nie potrafi tego zakończyć. To nigdy nie był jego pomysł ani jego wina. Nie prosił Mistrza Eliksirów, żeby zainicjował tę grę, kiedy rozpoczął się trzeci rok jego nauki w Hogwarcie. Harry nie prosił Snape'a, by podczas szlabanów patrzył na niego w taki sposób, iż wszystkie jego myśli pochłaniał ogień i zamieniał je w kupkę popiołu... by przysuwał się tak blisko podczas warzenia eliksiru lub czyszczenia kociołka. Nie prosił Mistrza Eliksirów o przelotne dotknięcia, które sprawiały, że robiło mu się ciepło i czuł się tak, jakby miał gorączkę. Harry nie prosił o przedłużanie tych dotknięć, nie prosił o palce wbijające się mocno w jego biodro... pazury... kiedy druga ręka odpinała guziki jego koszuli i wślizgiwała się pod nią, albo poruszała łagodnie na twardniejącej wypukłości w jego spodniach. Harry nie prosił o żadną z tych rzeczy, więc to nie jest jego wina... Kiedy zamyka oczy i liczy, to prawie jak gra w chowanego, ponieważ liczenie pomaga mu zapomnieć, pomaga mu udawać, że go tu nie ma, pomaga mu nie dojść zbyt szybko.

Harry oddycha szybko przez nos - świszczące, napięte wdechy i wydechy powietrza, w którym jest za mało tlenu, które zdaje się tracić świeżość. Kropelki potu spływają po jego ciele, czuje mrowienie na karku i plecach, kiedy Snape w końcu zsuwa jego krawat i pozwala mu opaść na podłogę. Czuje gorączkowy żar i gorzką żółć, jakby w każdej chwili mógł po prostu pochylić się i zwymiotować... jednak wciąż stoi nieruchomo, jak posąg, nie odsuwając się, ale jednocześnie nie potrafiąc rozluźnić się w ramionach Snape'a. Wciąż nie otwiera oczu, nie widząc niczego poza ciemnością, rozświetlaną ognistą czerwienią. Doskonale wie, jak musi wyglądać twarz Snape'a - zaabsorbowana, oczy zamknięte tak, jak oczy Harry'ego... pełna czci - wyraz tak dziwny na twarzy kogoś, kto nie ma czci dla nikogo i niczego. Harry to wie, ponieważ widział ten wyraz na twarzy Snape'a podczas tych rzadkich chwil, kiedy otwierał oczy i spoglądał za siebie... i to takie dziwne uczucie widzieć na jego twarzy to osobliwe uwielbienie. Palce mężczyzny stają się jednocześnie łagodnie-ostrożne i drżąco-rozpalone, kiedy w końcu muskają jasną skórę na jego szyi. Harry wciąga powietrze i zagryza wargę, gdy palce zatrzymują się tam, jakby sprawdzały jego puls - niczym uzdrowiciel badający oznaki życia - i westchnienie satysfakcji, które Harry słyszy, owiewające jego ucho ciepłym oddechem, musi oznaczać, że jego przyspieszone tętno potwierdza prawdziwość tego życia.

Szaty szeleszczą po raz kolejny, kiedy druga ręka Snape'a owija się ostrożnie wokół niego, niemal z uczuciem. Taka troska ze strony mężczyzny, który w ciągu dnia oblewa go jadem? Snape nic nie mówi, zupełnie nic, i jakaś część Harry'ego zdaje sobie sprawę z tego, że mężczyzna również udaje, ponieważ powiedzenie czegokolwiek uczyni ten akt prawdziwym. Uczyni to czymś, czym nie powinno się stać, uczyni to czymś, na co obaj będą musieli odpowiedzieć. Żaden z nich nie otwiera oczu ani ust - lepiej widzieć jak najmniej, mówić jak najmniej - i kiedy dłoń Snape'a muska wypukłe wzniesienie w jego kroczu, biodra Harry’ego gwałtownie wysuwają się do przodu, a jego twarz płonie z bezsilnego wstydu - nienawidząc swoich reakcji - podczas, gdy dłoń Snape'a w końcu odpina rozgrzany guzik i wślizguje się w jego spodnie.

Jak zadziwiająco wrażliwe i delikatne stają się jego uda pod dotykiem szorstkich palców Snape'a... ale mężczyzna zsuwa jego dżinsy tylko nieznacznie, pozwalając im opaść do kolan, lecz powstrzymuje je przed dalszym zsuwaniem, całym swoim ciałem napierając na niego od tyłu. Uwięziony tutaj, rozpalony i duszący się, czuje się jak motyl, słaby i wyczerpany, trzepoczący, trzepoczący, kiedy Snape głaszcze jego drżące skrzydła. Kolekcjoner motyli. Wygłodniały. Dotknij mnie, proszę, dotknij mnie, umysł Harry'ego krzyczy bezwolnie, ale to śmieszne, ponieważ Snape dotyka go... tylko nie tam, gdzie on tego pragnie. Ale mężczyzna w jakiś sposób zdaje się słyszeć jego prośbę, ponieważ szorstkie palce odnajdują jego penisa i w odpowiedzi na ich pierwszy, ciepły dotyk, Harry łamie się i rozpuszcza, niczym kość wychodząca ze stawu, z oślepiającą eksplozją bólu i ognia. Słyszy siebie, skomlącego żałośnie przez zaciśnięte zęby - Wypuść mnie, wypuść mnie, ale Snape nie robi tego, chociaż z jego ust wyrywa się szept brzmiący jak o kurwa, który też nie ma zbyt wiele sensu. Harry wciąż nie otwiera oczu, nie chce otworzyć oczu i zobaczyć, co się dzieje tam, na dole. Nie chce spojrzeć na czubek swojego penisa - sączący się i mokry, napletek wilgotny i wrażliwy; Snape porusza nim, kreśląc koła, aż Harry zaczyna dyszeć, a wszystko, co chciał ukryć, ujawnia się w drżeniu skóry w zagłębieniu jego kolan i w tym, jak jego krtań podskakuje gwałtownie pod dotykiem ust Snape’a.

Nie, nie musi widzieć... ponieważ nie jest to nawet prawdziwa część jego - to po prostu coś, co się dzieje, kiedy jest tutaj. Coś, czemu pozwala się dziać, nie opierając się temu, a nie może się teraz wycofać, ponieważ byłaby to w jakiś nie do końca zrozumiały dla Harry’ego sposób, niehonorowa zagrywka. A zresztą dlaczego miałby to zrobić? Dłoń Snape'a jest zbyt gorąca i porusza się za szybko, a Harry wykręca się do tyłu, z daleka od tej ręki i z powrotem do Snape'a, wprost w ramiona Snape'a, jakby chciał schować się tam już na zawsze, otulić się czarną szatą mężczyzny, niczym poczwarka. Ale Snape trzyma go i ucisza - i to jest dobre - a następnie wykonuje dłonią gest, który, niczym ciepły korkociąg, otwiera Harry’ego jak butelkę, uwalniając gorący, gorzki aromat. Snape porusza się i unosi tą nienależącą do Harry'ego rzecz tam na dole - to po prostu pulsująca boleśnie istota, która odczuwa każde muśnięcie palców Snape'a, jak trzęsienie ziemi pustoszące jego ciało. Biodra Harry'ego zaczynają podskakiwać, tak głupio, mocno i szybko, że jego uda bolą od tego, mięśnie naciągają się jak struna i kiedy Snape szepcze w końcu tak, wciąż nie ośmielając się odzywać głośniej, Harry napiera na ten śliski uścisk i dochodzi. Oczy zaciskają się tak mocno, iż pod powiekami pojawiają się fioletowe rozbłyski, jego członek pulsuje tak intensywnie, iż ma wrażenie, że się złamie, rozerwie, eksploduje na kawałki i pozostanie po nim jedynie popiół.

Purpurowe plamy pod jego powiekami rozpływają się, kiedy Snape go puszcza. Słyszy jego ciężki oddech, tuż za swoimi uszami... powtarzające się podmuchy gorącego powietrza, które sprawiają, że Harry odwraca od nich głowę, a z jego ust wyrywa się jęk. Wtedy Snape cofa się nagle, i Harry niemal upada, zanim udaje mu się złapać równowagę na drżących nogach. Nie spogląda za siebie, w ogóle nie patrzy na Snape'a, ponieważ wie, że wieczór dobiegł końca. Snape nigdy nie prosi, żeby Harry go dotknął, tak, jakby to oznaczało posunięcie się o jeden krok za daleko. Harry zdążył już poznać reguły tej gry, więc pochyla się - słyszy, jak stojący za nim mężczyzna gwałtownie wciąga powietrze - i wkłada na siebie dżinsy, nie zastanawiając się więcej nad tym, dlaczego jego skóra jest czysta, a jego koszula wygładzona, dlaczego nie pachnie seksem - tym ciężkim, gorzkim zapachem, którym emanował jeszcze chwilę temu. Nie musi więcej spoglądać do tyłu, by zobaczyć, jak Snape chowa swoją różdżkę do kieszeni... zresztą i tak nie chce widzieć jego twarzy - zaczerwienionej i pełnej czegoś w rodzaju głodnego, chorego wahania, które za każdym razem sprawia, że żołądek Harry'ego przewraca się.

Potykając się, rusza na uginających się nogach w stronę drzwi... jego kości i umysł rozpuściły się, zniknęły... i nie słyszy Snape'a zatrzymującego go, ponieważ mężczyzna nigdy tego nie robi, i Snape nie musi więcej mówić Wyjdź tym drżącym, strasznym głosem, żeby Harry zrozumiał.

Chwiejąc się, wraca do wieży Gryffindoru. Czuje się jak marionetka - coś zrobionego z papieru i sznurka... nierzeczywistego, iluzorycznego, nieprawdziwego. Hermiona będzie bliska ukończenia swojej pracy domowej na jutrzejsze Eliksiry, a Ron będzie spał, śniąc o Quidditchu i dziewczynach. Ale Harry tylko wpełznie do łóżka i będzie w nim leżał, dopóki nie będzie zmuszony do zaspokojenia samego siebie, ponieważ znowu będzie twardy na wspomnienie tego, co właśnie się wydarzyło - ponieważ to się nigdy nie wydarzyło, ponieważ Harry nigdy nie otworzył oczu - i skoro to się nigdy nie wydarzyło, to w takim razie nie jest prawdziwe i to nic złego, jeżeli będzie o tym fantazjował.

Nie myśli o jutrzejszym dniu lub o tym, jak wysadzi w powietrze następny eliksir, pomimo swoich najlepszych intencji. Jak wzdrygnie się, kiedy Snape powie mu tym zimnym, obojętnym głosem, że ma szlaban.

Punkt ósma, Potter.

Punkt ósma. Ósma, jak liczba odnóży pająka. Ron nienawidzi pająków. Punkt, w który wbija się nóż, głos Snape'a, który porusza w nim najczulsze punkty, dłonie, które dotykają tych punktów. Harry nienawidzi Snape'a. Teraz wydaje się to tak straszliwie oczywiste. To zawsze wydaje się później oczywiste i tak łatwo mógłby skręcić nagle w lewo i skierować się do gabinetu Dumbledore'a, żeby powiedzieć mu o wszystkim, ale, z jakiegoś powodu, nigdy tego nie robi. Będzie twardy do czasu, kiedy pójdzie jutro na szlaban. Będzie odliczał do czasu, kiedy dotrze do drzwi. I będzie liczył, dopóki Snape nie użyje jakiejś wymówki, żeby podejść do niego bliżej - żeby go dotknąć. A wtedy Harry zamknie oczy i będzie liczył liczył liczył, uwięziony jak motyl i drżący. I znów nic nie będzie oczywiste, dopóki nie dojdzie.


* KONIEC *



 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d
Komentarze
dungeons and dragons
 
repress dnia czerwca 12 2009 10:23:54
Nie mam słów niż to jedno, więc nie będę się rozwodzić;
niesamowite.
Patsy dnia czerwca 12 2009 13:03:11
Niesamowicie skojarzyło mi się to z Desiderium Intimum. Podobna sytuacja...?

Nie wiem, czy potrafiłabym powiedzieć coś o treści. Jestem zachwycona. O stylu można by się rozwodzić. Nie czytałam oryginału, ale autorka musiała to genialnie opisać. A wy tak samo, jak macie talent do pisania, macie ten talent do tłumaczenia. Znakomicie oddałyście uczucia, nawet najmniejsze gesty. Motyw motyla i pająka bardzo mi się podobał. Mogłam poczuć się jak Harry, uwięziona między nienawiścią a żądzą. Niesamowite. Czytając, nie czułam, jakbyście to tłumaczyły, raczej, jakbyście pisały to na nowo, swoim stylem.

Gratuluję smiley
widelecwmoimoku dnia czerwca 27 2009 16:31:39
To jest niesamowite. Wgniotło mnie to w ziemię. Nie mogę nic więcej powiedzieć.
Jest wspaniałe, te opisy, myśli Harry'ego... piękne.
Dziwne jest tylko to, że Snape będący samolubnym, wrdnym i podłym draniem nie chce nic więcej od Harry'ego, że wystarcza mu masturbowanie drżącego chłopca. Ale to ma swój urok.
smiley
mea dnia padziernika 08 2009 20:44:31
Hmm? Snape, który zadowala się sprawianiem przyjemności, który daje a nie bierze? Chociaż jest też druga strona medalu. Oprócz przyjemności daje też strach, niepewność. To trochę tak jakby dawał a jednocześnie nie dawał. Nie wiem czy to co napisałam ma sens, ja nie umiem zamieniać uczuć w słowa. Niesamowicie dobrze napisana miniaturka, czyta się płynnie. Brawo dla Autorki, brawo dla Tłumaczek i dla Bety też!
Alia dnia grudnia 12 2009 16:11:09
Ciekawe nie powiem że nie. Czytając ten kawałek tak nie do końca mogłam się przekonac co do postaci. To Severus? No cóż zabawia się na pewno w ten swój dobijający powolny i drażniący sposób. Złośliwie smiley Żeby na pewno zrozumieć, to tłumaczenie musiałam przeczytać dwa razy. Raz dla własnej satysfakcji i raz dla wyłapania tych wszystkich rzeczy dzięki którym ta miniaturka jest na prawdę bardzo ładna. I na pewno wciągająca więc nie dziwie się że tak bardzo ją lubicie smiley
gilreaninglorion dnia grudnia 20 2009 22:44:18
A pan Potter jak nakazuje reguła kochając nienawidzi.....

Tekst super
modemoiselle dnia grudnia 23 2009 05:34:41
To było takie... inne od tego co dotychczas czytałam. Przyznaję rację, jest pełne porywających emocji i subtelności. Ma także w sobie trochę wulgarności.
Jest świetnie połączone, ze smakiem.
Nigdy nie czytałam czegoś równie delikatnego a zarazem wbijającego się tak głęboko.
Cudowne.
Salomanka dnia stycznia 02 2010 04:44:45
Dziwny tekst. Nie specyficzny, po prostu dziwny. Nie jestem pewna, czy go rozumiem. Z jednej strony obrzydzenie i niechęć, może nawet strach, ale fizyczne reakcje ciała są jednoznaczne: pożądanie. W przypadku Snape'a to oczywiste, wyznaczył granice, której nie przekroczy, ale nie potrafi się powstrzymać przed dotykiem, doprowadzeniem Pottera do spełnienia, bez słów, znajomym gestem. Ale Potter? Totalna zagadka. Gdyby tego wszystkiego nie chciał, poszedłby do Dumbledore'a, ale tego nie robi. A skoro chce, nie może się doczekać tych skradzionych, oderwanych od rzeczywistości chwil, to dlaczego wypiera się własnych uczuć? No właśnie, nie znamy tła tych wydarzeń, któe może pomogłyby zrozumieć, dlaczego Potter jest tak zamknięty w sobie i skąd w nim taka nienawiść do człowieka, którego wystarczyłoby jednym gestem nakłonić do czułości. Dlatego też nie pojmuję jego wrażenia bezbronności. Mam ambiwalentne uczucia co do tekstu: podoba mi się styl autorki, ale nie tok jej rozumowania xD Mimo to, jestem pod wrażeniem.
Miyazaki-san dnia stycznia 28 2010 18:49:21
Jestem pod wrażeniem. Tekst jest rzeczywiście specyficzny... przepełniony czymś na skraju obrzydzenia do własnego pożądania i rezygnacji. Harry, który nie może się uwolnić. Snape, który nie prosi o więcej. To dziwne...ale chyba pierwszy raz czuję cierpienie Severusa. Coś, czego pragnie, a jest daleko poza jego zasięgiem. Zastanawiające, dlaczego Potter pozwala mu na ten jeden dotyk, a boi sie posunąć dalej? Co go powstrzymuje? Czy rzeczywiście jest to nienawiść? Fascynujący tekst... gratuluję smiley
makrele dnia lutego 02 2010 19:11:35
wspaniałe, naprawdę wspaniałe.
adaseja dnia kwietnia 14 2010 15:47:50
Dla mnie ten tekst jest... poruszający. Tak, to chyba dobre słowo. Wzbudził mój niepokój, a ja bardzo lubię odczuwać coś takiego po przeczytaniu snarry. Podobało mi się. Widziałam tutaj Harry'ego, który brzydził sie tym, co dzieje się między nim a Snapem w tych ciemnościach podczas szlabanów. Jak widać nie chce tego skończyć, bo jak sam powiedział ,,mógłby skręcić nagle w lewo i skierować się do gabinetu Dumbledore'a, żeby powiedzieć mu o wszystkim", ale tego nie zrobił. Snape nie chce posunąć sie dalej od dotykania hłopaka, co mnie zastanawia, ale też fascynuje. Zwykle dawno by się rzucił, zgwałcił Pottera, zrobił mu krzywde itd. żeby doprowadzić do spełnienia samego siebie. Tutaj widzimy, że się waha i tak naprawdę nie wiemy czego pragnie.

Tekst dał mi wiele do myślenia, to cenię i tego poszukuję. Moim zdaniem - lektura świetna.

Pozdrawiam Adaseja smiley
Sweetkawai dnia kwietnia 30 2010 12:01:28
Nie chcę psuć sobie nastroju opisując co czuję.
Tekst jest fascynujący.
Siian dnia maja 30 2010 01:34:50
Jest pięknie, wrażliwie ale tez dosadnie opisane. Ale opisane coś tak strasznego, tak niewiadomego.

Nawet nie wiem co mam sama myśleć, czy zrobić. Chyba modlić się żeby na świecie ludzie nie znaleźli się w podobnej sytuacji.

No i - z optymistyczniejszych wiadomości - modlić się żeby istniały takie autorki i takie tłumaczki.

Genialna robota, Dziewczyny.
Sophie dnia lipca 19 2010 20:52:09
Z tekstu emanuje tak dużo emocji, że moje nerwy ledwo to wytrzymują. Pięknie opisana atmosfera, porównanie do motyla po prostu idealne. Tekst trafia w uczucia czytelnika siejąc jakiś rodzaj...niepokoju? Współczucia? Bardzo ładna i poruszająca miniaturka, szkoda, że tylko miniaturka. Miałabym ochotę przeczytać jakiś dłuższy tekst na jej podstawie.
jotel dnia listopada 15 2010 18:17:09
Palce mężczyzny stają się jednocześnie łagodnie-ostrożne i drżąco-rozpalone, kiedy w końcu muskają jasną skórę na jego szyi.

nie mam słów.
Lelio dnia grudnia 22 2010 01:55:58
Strasznie, strasznie lubię ten tekst i często do niego wracam. Jest naładowany różnymi emocjami, mocny, zapierający dech w piersi. Potrafię wyczuć to napięcie pomiędzy Snape'em a Harrym.
Harry próbuje się opierać, ale zawsze w końcu ulega Snape'owi. Oni naprawdę do siebie pasują, zawsze ich coś do siebie przyciąga i nie mogą się sobie oprzeć.
Switchknife jest mistrzem w pisaniu ciekawych i intrygujących miniaturek, a wy świetnie tłumaczycie, potraficie oddać atmosferę tekstu. Macie naprawdę talent i lekkie pióro. Dziękuję za tekst.
Danielsowa dnia listopada 23 2011 18:17:14
Jedna z moich ulubionych miniatur jeśli chodzi o Snarry, zawsze powoduje u mnie ciarki na plecach.
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d
Dodaj komentarz
dungeons and dragons
 
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d
Oceny
dungeons and dragons
 
Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.

Świetne! Świetne! 100% [1793 Głosów]
Bardzo dobre Bardzo dobre 100% [1793 Głosów]
Dobre Dobre 100% [1793 Głosów]
Przeciętne Przeciętne 100% [1793 Głosów]
Słabe Słabe 100% [1793 Głosów]
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d
Logowanie
dungeons and dragons
 
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d
Gdzie można nas znaleźć/Where you can find us
dungeons and dragons
 
WATTPAD
ARCHIVE OF OUR OWN
YOUTUBE
GOODREADS
FACEBOOK
TUMBLR
INSTAGRAM
TWITTER
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d
Ważne
dungeons and dragons
 
If you're from another country and you've registered, send us an e-mail with your login, so we can activate your account: ariel_lindt@wp.pl

Nie wyrażamy zgody na kopiowanie i umieszczanie naszych ficków i tłumaczeń w innych miejscach!

Ariel & Gobuss
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

dnd, d&d
Shoutbox
dungeons and dragons
 
Tylko zalogowani mogą dodawać posty w shoutboksie.

arielgobuss
10/02/2024 23:16
Cieszymy się, że podoba Ci się seria. Dzisiaj wrzuciłyśmy kolejną część :-)
mansonalia
09/02/2024 19:51
Właśnie przeczytałam waszą mini serię i o mój Boże ta scena ze sprawdzianem tak bardzo przypominała rozdział z DI, ale zszokowało mnie to że mistrz go wziął w pełnej klasie uczniów to było coś nowego.
arielgobuss
01/02/2024 22:31
Mamy nadzieję, że cieszycie się z nowej serii "Mistrz i chłopiec". Musimy przyznać, że niektóre sceny z tej serii mogły wylądować w DI :-)
arielgobuss
01/02/2024 22:00
Jeśli chodzi o DI po polsku to chcemy żeby było tylko na naszej stronie. Wszystkie ukradzione wersje udostępnione na Wattpadzie bez naszej wiedzy zostały już usunięte.
arielgobuss
01/02/2024 21:54
Wszystko co planowałyśmy udostępnić jest już na Wattpadzie na naszym koncie.
SquishakSquishy
01/02/2024 02:08
Można udostępnić na wattpada?
arielgobuss
04/01/2024 15:15
Postanowiłyśmy dokończyć tłumaczenie DI na angielski. I mamy teraz dużą przyjemność z powrotu do świata DI i porównywania go z naszym nowym światem z książki :-)
arielgobuss
04/01/2024 15:10
Witamy w Nowym Roku! Ile to już lat minęło? Dzięki, że tu wracacie i dalej obdarzacie miłością DI :-)
starcatcher
23/11/2023 20:58
Przeczytałam znowu. Po takim czasie. Dzięki
mansonalia
18/10/2023 21:35
@Selfish ja tak samo, czas na ponowne przeczytanie tego dziełasmiley
Selfish
02/08/2023 23:06
Co roku czytam całość od początku... Znowu nadszedł ten czas
rocketlover
31/07/2023 03:55
Any Snarry lovers still here?
Estera Sultan
02/10/2021 18:42
Dziękujemy wam bardzo, z powrotem można wszystko czytać
arielgobuss
21/09/2021 15:40
Witamy, mamy świetną wiadomość. Po wielu trudach udało nam się odzyskać hasło i do jutra wszystko będzie z powrotem działało smiley
mansonalia
21/09/2021 15:18
Nie można przeczytać DI, bo strona zmienila hosting i nie skopiowali jej do końca. Możliwe że już w ogóle nie będzie mozna tutaj przeczytać DI ani innych opowiadań.
Napoleon
17/09/2021 15:57
Nie można wejść na DI ani przeczytać. smiley( Proszę zróbcie coś z tym
JesusSlippers
17/09/2021 15:35
Witam czemu nie można przeczytać już DI?
arielgobuss
18/08/2021 10:24
Może trafiły do spamu albo gdzieś indziej i je przeoczyłyśmy? Można pisać na ariel_lindt@wp.pl albo ariellindt@gmail.com
Napoleon
21/07/2021 20:37
Ale może skrzynka jest zapełniona lub coś podobnego i nie dostałyście emaili.
Napoleon
21/07/2021 20:34
Dobrze, a na jaki email powinno się wysłać wiadomość? Wcześniej ja oraz koleżanka pisałyśmy na ariel_lindt@wp.pl
 
isa, dnd.rpg.info.plwotc, ogl

Copyright © 2006